Gebroken, blut en met een gebroken hart en het gevoel dat mijn leven drijfzand was, lag ik in mijn oude tienerkamer, liggend onder het Frozen-dekbed van mijn kleine nichtje.
Ervoor ervoor liet ik alles achter, om mijn hart te volgen dacht ik. of was het de angst die me weg deed rennen?
Ik leerde dat soms de dapperste daad niet is om alles achter te laten, maar om de moed te hebben bij jezelf te blijven zitten - in dat drijfzand - en te vertrouwen dat je niet zult verdrinken. 

​

Wat ik in de diepten van wanhoop ontdekte, was de pen. Die mij leerde dat we uiteindelijk veel meer hetzelfde zijn dan dat we ooit anders waren.  Als we de moed hebben om dit te zien.